Living 30s

فقر  لقمه  دارد  او  نی  فقر حق                          پیش  نقش  مرده ای  کم  نه  طبق

ماهی  خاکی  بود  درویش  نان                           شکل  ماهی  لیک   از  دریا  رمان

مرغ خانه است او نه سیمرغ هوا                         لوت   نوشد   او   ننوشد  از  خدا

عاشق   حق  است  او  بهر  نوال                        نیست جانش عاشق حسن و جمال

گر  توهم  میکند  او   عشق ذات                         ذات  نبود  وهم   اسما  و  صفات

وهم  زاییده  ز اوصاف و حد است                       حق  نزاییده ست  او  لم یولد است

عاشق  تصویر  و  وهم  خویشتن                        کی  بود  از   عاشقان    ذوالمنن

عاشق   آن   وهم  اگر  صادق بود                      آن  مجازش  تا  حقیقت  می کشد

شرح   می خواهد  بیان  آن سخن                       لیک   می ترسم   ز    افهام کهن

فهمهای      کهنه     کوته نظر                          صد  خیال  بد  درآرد    در   فکر

بر سماع راست هرکس چیر نیست                       لقمه   هر مرغکی   انجیر   نیست

خاصه مرغی مرده ای   پوسیده ای                     پرخیالی    اعمی ای     بی دیده ای

نقش ماهی را  چه دریا  وچه خاک                     رنگ هندو را  چه صابون و چه زاک

نقش  اگر  غمگین  نگاری بر ورق                    او   ندارد  از  غم  و   شادی  سبق

صورتش غمگین  و او  فارغ  از آن                   صورتش  خندان  و  او  زان بی نشان

وین غم وشادی که اندر دل خطی است                 پیش آن شادی و غم جز نقش  نیست

صورت  خندان  نقش  از بهر توست                    تا  از آن صورت  شود  معنی درست

نقشهایی  کاندر این   گرمابه هاست                    از برون جامه کن  چون  جامه هاست

تا  برونی   جامه ها   بینی  و                          جامه  بیرون کن    در آ ای  هم نفس

زانکه  با جامه  درون سو راه نیست                   تن  زجان     جامه  زتن  آگاه  نیست

گفت هر رازی نشاید باز گفت                               جفت طاق آید گهی   گه طاق جفت

از صفا   گر  دم زنی با  آینه                               تیره گردد     زود  با   ما     آینه

در بیان این سه کم جنبان لبت                              از ذهاب   و از  ذهب  وز  مذهبت

کاین سه راخصم است بسیار وعدو                         در کمینت   ایستد  چون  داند  او

گر دوسه  پرنده  را بندی به هم                             بر  زمین  مانند  محبوس  از  الم

 Covered with, not by

Don’t say: The mountains are covered by snow.

Say: The mountains are covered with/in snow.

 Cure of, not from

Don’t say: The man was cured from his illness.

Say: The man was cured of his illness.

NOTE: The noun cure takes for: There is no cure for that disease.

 Depend on or upon, not from

Don’t say: It depends from her.

Say: It depends on/upon her.

NOTE: Rely on/upon: I can’t rely on/upon her.

 Deprive of, not from

Don’t say: Nelson Mandela was deprived from his freedom.

Say: Nelson Mandela was deprived of his freedom.

 Die of an illness, not from an illness.

Don’t say: Many people have died from malaria.

Say: Many people have died of malaria.

NOTE: People die of illness, of hunger, of thirst, of or from wounds, from overwork, by violence, by the sword, by pestilence, in battle, for their country, for a cause, through neglect, on the scaffold, at the stake.

 Believe in, not to

Don’t say: We believe to God.

Say: We believe in God.

NOTE:  To believe in means to have faith in. To believe (without the in) means to regard something as true: I believe everything he says.

 Boast of or about, not for.

Don’t say:  James boasted for his strength.

Say:  James boasted of (or about) his strength.

 Careful of, with or about, not for.

Don’t say: Elke’s very careful for her health.

Say: Elke’s very careful of/about her health.

Or: You should be more careful with your money.

NOTE: Take care of: He takes care of his money.

 Travel by train, etc., not with the train, etc.

Don’t say: We travelled with the train yesterday.

Say: We travelled by train yesterday.

NOTE: We say: by train, by boat, by plane, by bike; also, by land, by sea, by air, by bus; in a bus or on a bus; by car or in a car, by taxi or in a taxi; on horse-back, on a donkey, on a bicycle; on foot.

 Complain about, not for.

Don’t say: Anne complained for the weather.

Say: Anne complained about the weather.

NOTE:  When talking about illness we use complain of. We say: She complained of a sore throat.

دو عاقل را نباشد  کین  و  پیکار                       نه  دانایی  ستیزد  با سبکسار

اگر نادان به  وحشت سخت گوید                     خردمندش به نرمی  دل   بجوید

دو صاحبدل   نگه  دارند  مویی                        همیدون سرکشی و آزرم جویی

وگر بر هر دو  جانب   جاهلانند                        اگر    زنجیر   باشد    بگسلانند

یکی  را  زشتخویی داد دشنام                        تحمل کرد و گفت ای خوب فرجام

بتر زانم که خواهی گفتن آنی                         که دانم عیب من  چون من  ندانی

    آب را گل کردند…
                            آن سپیدار بلند ، که فلان رود روان ، از کنارش میرفت ،
                               زرد و قامت کج و پژمرده شده ،
دگر آن درویش هم ،
دلش از اینهمه ناپاکی این آب روان،
بخروش آمده ، اما … خاموش است ،

تا مبادا که همان خشکه نان هم ز کفش بستانند،

در مصاف گل و لای ،
 رود زیبا خجل است ،
گویی…
                   زشتی دو برابر کند این آب کنون،

آب را گل کردند…
حرمت عشق شکستند،
ناله از من بربودند،
مستی از من بگرفتند،
 آب را گل کردند…

چه گل آلود این آب ،
و چه ناپاک این رود،
      
       تو به ما گفتی : مردم بالادست ، چه صفایی دارند،
      غنچه ای گر شکفد ، اهل ده باخبرند،
       و تو امروز کجایی سهراب ؟
       تا ببینی ، که همان مردم بالادست ،
       ز صفا عاری و از عشق تهی میباشند،

چشمه هشان بی آب…
گاوهاشان بی شیر…
دهشان بی رونق،
ساکت و خاموش است،

دگر از غنچه شکفتن خبری نیست ،
           مردم بالادست ، همه در ماتم و اندوه نشستند اما…
                                      کدخدا در خانه با زنش میخندد،
آب را گل کردند…
     تو نبودی سهراب،
             آب را گل کردند…

برگرفته از بام ایران سیتی

 بام ایران سیتی